14 سالگي : تازه تو اين سن «ه» رو از «ب» تشخيص ميدن! (اول بدبختي)
15 سالگي :‌ياد ميگيرن توي خيابون به مردم نگاه كنن ...از قيافه ي خودشون بدشون مياد!
16 سالگي : توي اين سن اصولا راه نميرن.تكنو مي زنن!! حرف هم نمي زنن. داد مي زنن! با راكت تنيس هم گيتار ميزنن!‌ (قافيه دار شد!)
17 سالگي : يه كمي مثله آدم ميشن!  فقط شعرهاشون رو بلند بلند مي خونن
18 سالگي : هر كي رو مي بينن تا پس فردا عاشقش مي شن. آهنگ هاي راك مثه چسب دو قلو بهشون مي چسبه!
19-20 سالگي : از همشون رو دست مي خورن
21 سالگي : زندگي رو چيزي غير از اين بچه بازي ها مي بينن (مثلا عاقل ميشن!)
22 سالگي : نه! مي فهمن زندگي همش عشقه...دنبال يه آدم حسابي مي گردن!
23 سالگي : يكي رو پيدا مي كنن. اما ديدشون عوض ميشه. مرموز ميشن!
24 سالگي : نه! اون با يه نفر ديگه دوست بود!...اصلا لياقت عشق منو نداشت!
25 سالگي : عشق سيخي چنده ديگه!؟  طرف بايد باباش پولدار باشه!  حالا خوشگل هم باشه بد نيست!
26 سالگي : اين ديگه همونيه كه مي خواستم!...افتخار ميدين غلامتون بشم؟!
27 سالگي : آخيش! بالاخره رفتم قاطي مرغا !
28 سالگي : كاش قلم پام ميشكست خواستگاريت نميومدم...!!!