به نام تنها پناه آشفتگان دیار سرنوشتتقدیم به تمامی آنانی که هنوز هم تکه ای از آسمان در چشمهایشانجرعه ای از دریا در دستانشان و تجسمی زیبا از خاطره ی گلهای سرخ درمعبد ارغوانی دلهایشان به یادگار مانده است  نخستین چکه ی ناودانی بلند یک احساس را در قالب کلامی از جنس تنفسدر باغچه های  معصومیاس به روی حجم سپید یک دفتر میریزم(وبلاگ)و آن را با لهجه ی پروانهصفتهای این گیتی به انتها  به آستان نیلوفری تمام دلهای زلال هدیه میکنمدرپناه خالق نیلوفرهای مهربان و شکیبا بمانید...تقدیم به آنان که راز قشنگی دوستی و دوست داشتن را میدانند